Message-in-a-bottle

Ik hou er van om naar lezingen te gaan over het thema borstvoeding. Ik krijg daar kriebels van in mijn buik en steevast de twijfel of ik me niet beter zou omscholen tot lactatiekundige. Het is zo’n mooi beroep en zo oneindig interessant. De bekende Amerikaanse lactatiekundige en auteur van verschillende borstvoedingsboeken Catherine Watson-Genna horen spreken (BVL-congres – 17 november jl.) komt voor mij in de buurt met een optreden van Gotye of Coldplay. De complexiteit van ingewikkelde vloeistoffysica (de wet van Bernouilli inclusief), de ingenieuse biologie en verfijnde neurologie. Borstvoeding is so flaming hot ...!

Zelf lactatiekundige worden zal voorlopig zo’n vaart niet lopen, niet wegens gebrek aan interesse, maar vooral aan tijd en het juiste diploma. Het blijkt niet zo evident je als ingenieur op het medische terrein te begeven. Maar ooit wil ik het doen, dat voel ik. Een mens moeten plannen blijven hebben, en wensen ...

Vandaag zetten we onze tanden gewoon verder in de zaak, ook leuk! Een tweede winkel op het menu (februari!) en de mooie uitdaging ons team verder uit te bouwen geeft me voldoende om handen voor minstens nog een jaar of wat. Het is heerlijk te werken met een team dat je ziet groeien en zich vormen. Samen is ook alles leuker dan alleen. Zoals het delen van passie. Die van vrouwen het duwtje in de rug te geven. De extra zet en de vleug spirit om met voldoende moed en de juiste dosis vertrouwen te beginnen én vooral(!) niet te snel te stoppen met het boobavontuur.

Het blijft me iedere keer raken. Waarom kiest één op de drie vrouwen nog tijdens de zwangerschap al voor flesvoeding? Eén op de drie ziet het niet zitten te proberen wat voorbestemd is te gebeuren. Ik ben boven alles voor vrije keuze. Iedere vrouw moet doen waar zij zich goed bij voelt, want alleen dan is een keuze echt een keuze. Maar wat maakt dat de fles een beter gevoel geeft dan de borst?

Hetzelfde BVL-congres toonde een zeer mooi filmfragment van een gorillawijfje dat haar jong “bemoedert”. De biologie is zo helder, de evolutie zo klaar als een klontje. Wie we zijn, waarvoor ons lichaam dient. Is het misschien juist dat? De hang naar technologie en revolutie van de mens, het nemen van afstand ten opzichte van de apen? Voelen we ons juist minder door de borst te geven, in plaats van meer? Ik vermoed dat als we echt begrijpen wat er niet “juist” voelt aan borstvoeding we ook écht kunnen werken aan het vertalen van deze gevoelens in een accuraat borstvoedingsbeleid, eerder dan het belichten van de 1001 voordelen en gezondheidsaspecten.

Te veel alle voordelen onderlijnen is naar verluidt risky business. Het ergste verwijt recht in het hart van pro-borstvoedingsgeesten: fles-mama’s houden door alle pro-borstvoedingsinfo een schuldgevoel over aan hun keuze. Is dat niet het allerlaatste wat we willen? Waarom ook? Doen ze er iemand kwaad mee te kiezen voor flesjes? En toch komt dit argument regelmatig de kop op zetten als uitleg waarom er niet te hard mag ingegaan worden op het belang van borstvoeding. Ik vind dat naast de kwestie.

Want. Draaien we de redenering eens om ... Voelen borstvoedende mama’s zich schuldig? Omdat ze maar blijven doorgaan? Omdat ze blijkbaar “anders” zijn en niet willen zwichten voor de druk in de omgeving en de lonkende reclame van die makkelijke flessen en potjes? Slaat de twijfel niet soms toe, of het écht wel zo goed is wat we doen? Of we ooit nog van die borst af zullen raken? Is het niet nodeloos complex allemaal, dat kolven, terug gaan werken ... Wedden van wel! En houden daarom Nestlé & co zich in met het marketeeren van het “verfijnde en geavanceerde” alternatief van fles- en babyvoeding? Don’t think so.

Message-in-a-bottle: kies wat je wilt, vrij en vrolijk! Wel of geen borstvoeding. Kort of lang. Maar kies ZELF. En ze mogen dan al heel lang doen over een regering: we leven nog altijd in een vrij land! Laten we alleen één afspraak maken: dat gebakkelei over schuldgevoel, dat snoeren we vanaf heden de mond en zetten we bij het oud vuil. Hopla.

x Roeline

| share

Comments

Als ik alle verhalen lees, dan ben ik eigenlijk blij dat het geven van borstvoeding hier goed gaat. Ik ben eind januari bevallen van mijn eerste kindje en wist ook niet zo goed wat er van te verwachten. Ja, ook hier in Nederland hebben ze wel cursussen (ook als voorbereiding als je zwanger bent), maar die heb ik gemist. Gelukkig hapte ze de eerste keer goed aan en heb ik eigenlijk niets te klagen. Naast de BV puur natuur, ben ik ook bezig met kolven en leert de kleine drinken uit een flesje. Voor als ik er straks niet altijd ben en voor als ik ga werken. Hoe het kolven dan gaat, dat is een verrassing en zien we dan wel weer. Kortom: ik heb geluk met een kleintje die hartstikke goed aan de borst drinkt. Desondanks: zet echt door met het geven van BV, niks is zo gezond voor je kleintje...

Submitted by Marjolein on Thu, 01/03/2012 - 20:29.

Mijn borstvoedingsverhaal is niet zonder slag of stoot. Ik heb enorm veel moeite gedaan om mijn (eerste) kindje volledig aan de borst te krijgen. Niet dat hij het niet wou. God nee! Hij is een echt natuurtalent... Maar de mama daarentegen. Nu 5 maand en half later modderen we weer wat aan en zijn we jammer genoeg zo ver gekomen dat hij in de dag mijn melk in flesjes drinkt en snachts gaat hij live aan de borst. Ondertussen heb ik er een "beetje" genoegen mee genomen. Maar die ene keer toen ik het winkelcentrum een plein public eten moest geven (een flesje), ging ik door het lint. Want nu leek ik geen borstvoedende mama... Voorlopig gaan we nog even door zo. Ik geef eten (wat dan ook) met liefde! Tessa

Submitted by Van houcke Tessa on Thu, 01/03/2012 - 19:15.

Ik wil ook wel beamen wat Karen zegt. Er mag meer gewezen worden op de eerste zware weken bij het geven van de BV. Ik had ook alleen maar info van de mooie folders en de postieve presentatie in het ziekenhuis (BV mag geen pijn doen). Wat viel mij dat tegen toen ik begon ! Gelukkig had ik een paar vriendinnen die me zijn komen steunen, die aan het ziekenhuis bed stonden en bevestigden dat die eerste weken zwaar zijn maar dat je achteraf blij zou zijn dat je vol had gehouden. Toen kon ik me dat absoluut niet inbeelden. 6 weken heb ik geschreeuwd van de pijn telkens mijn dochter aanhapte. Ondertussen is ze 6 maand en gaat de BV super vlot. Ik ben zo blij dat ik doorgebeten heb. Niets zo handig als BV en met die Boob truitjes heb ik totaal geen gêne om eender waar te voeden. Maar inderdaad, het zou beter zijn dat je weet dat je even moet doorbijten.

Submitted by Saskia on Fri, 27/01/2012 - 23:01.

Als chirurg, echtgenote van een gynecoloog en moeder van 3 kinderen blijf ook ik me verbazen over het feit dat ik bijzonder eenzaam ben, nu ik als werkende moeder mijn baby van 6 maandjes nog steeds borstvoeding geef. Meestal kijkt men verbaasd, zo van hè, je bent toch helemaal niet zo'n geiten-wollen sokken mens. De andere 2 hebben 'slechts' 6 maanden borstvoeding gehad. Als ik toen had geweten wat ik nu weet ( de medela freestyle met bustier is vanwege zijn absolute gemak zijn geld dubbel en dwars waard), had ik het langer volgehouden. mensen vinden mij absoluut geschift: ik ga vrolijk naar I love techno met de kolf in mijn rugzakje: melk wel niet bewaard, stuwing voorkomen, ritme van de voeding onverstoord( baby van de fles laten eten was wel niet zo eenvoudig voor oma). Sommigen vinden dat je als moeder dat soort dingen niet mag doen,dat je moet thuisblijven voor je kind, Geloof me, ik doe alles voor mijn bloedjes . Maar ik vind het juist ongelofelijk waardevol dat ik dankzij mijn superkolf zoveel vrijheid heb om toch borstvoeding te blijven geven ondanks mijn drukke leven, en dat ik het daardoor nu al meer dan 6 maanden volhoud. Dat een vriendin van mij na amper 5 weken bevallingsverlof weer moet gaan werken en daardoor terecht niet eens aan borstvoeding durft te denken, dat vindt men wel normaal ( ok,ze is zelfstandige, dan wordt gezegd dat het haar keus is, maar zo simpel is het niet). De meeste vriendinnen hebben helemaal geen borstvoeding gegeven, of zijn al snel afgehaakt. Ik heb ook kritiek op de ziekenhuisbrochure gegeven. Ik vond dat die moeders het gevoel zou kun geven dat ze slechte moeders zijn als het niet lukt. Terwijl ik denk dat dat enerzijds een maatschappelijk iets is, het is gewoon ook moeilijk vanwege te weinig aanvaard in onze cultuur. Anderzijds wordt er ook te weinig voorlichting gegeven dat de eerste 6 weken zwaar en met vallen en opstaan zijn. Ik heb ook heel erg afgezien, kloven, mastitis, rilkoorts. Maar dat mijn baby kinkhoest heeft gehad met 6 weken en ze niet in het ziekenhuis is belandt, is toch met dank aan mijn antilichamen via de borstvoeding, daar ben ik als arts van overtuigd. En ik denk dat het het beste is dat je je kind kan geven. Dus probeer het, zoek een borstvoedingvriendelijke gynecoloog/ziekenhuis of lactatiedeskundige en ga ervoor en bijt door en negeer de gek mens blikken. en als je om welke reden dan ook stop of kiest voor flesvoeding, is dat jouw keuze, daar heeft voor de rest niemand iets mee te maken: allen jij kunt voelen wat je lichaam aankan en wat het beste is voor jou kind. Soms lukt het gewoon niet en dan is flesvoeding een prima alternatief. Ik ga nu vrolijk de borstvoeding veel langer volhouden, ondanks dat ik over 2 weken op congres moet naar Amerika, ga gewoon 4x/d kolven om de boobies aan de gang te houden!

Submitted by Danielle on Fri, 20/01/2012 - 22:23.

Beste Roeline, Ik geef nu al bijna 3 maanden borstvoeding en hoewel de eerste maand afschuwelijk was (kloven vanaf dag 1, borstontstekingen, afschuwelijke pijnen bij elke voeding) ben ik ongelooflijk blij dat ik heb doorgezet en op mijn tanden heb gebeten tot het wel lukte. In die eerste weken kon ik niet geloven dat het ooit makkelijker zou worden, maar jouw blogs en interessante links op de site gaven mij moed. Ook nu de borstvoeding vlot en pijnloos is geworden, heb ik nog steeds veel aan je woorden. Vooral deze laatste blog over het 'anders' zijn en de schuldgevoelens van mama's die voor flesjes kiezen was echt herkenbaar. In mijn vrienden- en kennissenkring geeft de meerderheid flesvoeding. Daar is op zich niets mis mee, ware het niet dat een aantal onder hen zowat anti-borstvoeding is en steeds maar weer het punt probeert te maken dat borstvoeding geven 'moeilijk', vies (?!) en overbodig is. "Ik heb ook flesjes gekregen en er is toch niets mis met mij??" is daarbij een opmerking die steeds maar weer gemaakt wordt wanneer ik mijn keuze voor borstvoeding probeer te verdedigen. Ik krijg echt het gevoel dat ik als (enige) borstvoeding gevende mama al hun onzekerheden en schuldgevoelens steeds maar weer over mij heen krijg en dat is echt vervelend. De vriendinnen en kennissen in kwestie hadden bijna allemaal al voor hun bevalling – sommigen zelf voor ze zelfs maar zwanger waren - beslist dat ze geen borstvoeding zouden geven. De vrees voor ziekenhuispersoneel dat die keuze zou aanvallen en hen van gedachten zou proberen te veranderen zat er bij hen allemaal in. Nog voor ook maar iemand hun keuze bekritiseerde zaten ze bij wijze van spreken al op hun paard. Dat niemand er in het ziekenhuis moeilijk over deed dat ze geen borstvoeding wilden geven en dat ook de meeste mensen in hun omgeving geen probleem maken over die flesjes, lijkt hen niet gerust te stellen. Er bestaat echt een soort argwaan en bij sommigen zelf bijna woede tegenover de groep mensen die borstvoeding proberen te promoten als de best mogelijke voeding voor babies. Ik krijg soms echt het gevoel dat bepaalde mensen mij zien als een soort zelfverklaarde uber-mama die neerkijkt op de ‘slechte’ moeders die flesjes geven en dat enkel door het feit dat ik zelf de keuze heb gemaakt om borstvoeding te geven. Het is alsof die keuze meteen een veroordeling van flesjesmoeders impliceert en dat is echt niet het geval. Voor mij was het een evidentie om voor borstvoeding te kiezen en nadat ik de infosessies over borstvoeding had bijgewoond, was ik meer dan ooit overtuigd van het feit dat ‘breast’ inderdaad ‘best’ is. Dat betekent echter niet dat ik anderen wil of probeer te overtuigen, laat staan dat ik hun keuze voor flesjes veroordeel. Ik ben een hevige voorstander van het principe dat iedereen moet doen waar hij of zij zich het best bij voelt en dat je de overtuigingen en beslissingen van andersgezinden moet respecteren zolang deze niemand schaden. Ik vind het dan ook echt jammer en frustrerend dat er zoveel onbegrip en argwaan bestaat tegenover moeders die het anders willen aanpakken en wél voor borstvoeding kiezen. Ik krijg soms echt het gevoel dat je in onze maatschappij alleen in stilte en achter gesloten deuren aan borstvoeding mag doen en dat je er vooral niet te veel over mag spreken, laat staan de voordelen mag beklemtonen. Het doet dan ook enorm veel deugd dat er een organisatie zoals boobs-‘n’-burps bestaat die moeders zoals ik een hart onder de riem steekt wanneer we daar even nood aan hebben. Heel erg bedankt dus, Roeline, voor je opbeurende blogs! Het is leuk om te merken dat ook anderen met dezelfde twijfels en frustraties worstelen!

Submitted by Natalie on Sun, 11/12/2011 - 00:47.

Sorry maar ik moest even mijn gal spuwen :-)

Submitted by Nicky on Fri, 09/12/2011 - 13:39.

Ooit heeft er een vroedvrouw gezegd tegen mijn beste vriendin op dag 2 (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!) na haar bevalling; beter een gelukkige moeder en flesvoeding dan een ongelukkige moeder met BV! DAT neem ik die vroedvrouw voor altijd kwalijk sorry! Ik heb 2 kids op 20 maanden, 1ste kindje 5 mnd BV gegeven maar helaas gestopt door nieuwe zwangerschap op aanraden van verschillende artsen (hoe doen ze dat dan in de brousse, enfin) en nu weer 5 maanden bezig en ik heb ook elke opstartproblemen gehad na de geboorte. Als ze dit bij mijn eerste kind dit hadden gezegd tegen mij op dag 2 na de bevalling ik had ook bezweken uit vermoeidheid en onwetendheid!!! Ik vind het heel straf dat ik mij nog dagelijks moet verdedigen tegenover mijn keuze om BV te geven, 'waarom geen KV geven? Dan weet je tenminste wat ze binnen hebben', 'dan kan je u kinderen eens wegdoen of laten logeren'.' Je maakt het uzelf moeilijk om afstand te nemen' en ga zo maart voort !!! Mijn kinderen hebben een weerstand om u tegen te zeggen en daar ben ik fier op!!!!!!!

Submitted by Nicky on Fri, 09/12/2011 - 13:37.

Hoera voor de vrije keuze en het over boord gooien van het schuldgevoel! Ook bij mij wilde het niet lukken, ondanks lang proberen en de hulp van twee ervaren lactatie-deskundigen wilde mijn kleintje nauwelijks aan de borst drinken. Pas later kwam ik erachter dat hij erg veel last van verborgen reflux had. Naast het grote reflux-probleem waren er ook een hele hoop kleinere problemen die het extra zwaar maakten: verkeerde maat kolven, verkeerde maat tepelhoedjes, enorm gevoelige tepels, ongeschikte borstvoedingsBH's... te laat kwam ik erachter dat daar allemaal oplossingen voor bestaan, maar dat die nauwelijks te vinden zijn! Ook uit het ziekenhuis mocht ik naar huis met de commentaar "borstvoeding succesvol opgestart", maar wel met de verkeerde spullen en info. Resultaat: eens thuis dook het gewicht van mijn kleintje weer naar beneden en ging het voeden/kolven alleen maar meer pijn doen. Daarom drie hoeraatjes voor een onderneming als Boobs'n'Burps! Dankzij jullie heb ik het toch enkele weken langer kunnen volhouden, helaas heb ik jullie wat te laat ontdekt. Er wordt inderdaad soms commentaar gegeven op het promoten van de voordelen van borstvoeding, maar ik zou toch ook willen pleiten voor het niet onder de mat vegen van de mogelijke moeilijkheden (naast het standaardlijstje van slecht aanhappen en spruw). Ik had tijdens mijn zwangerschap immers alle glanzende foldertjes gelezen en daarin leek het een fluitje van een cent! Dan voel je je echt wel dubbel teleurgesteld als het jou niet lukt!

Submitted by Karen on Thu, 01/12/2011 - 13:00.

Beste Roeline, Samen met een zwangere vriendin kwam ik ongeveer 5 maanden geleden in je winkel om een paar hippe borstvoedingspulletjes te kopen! Ik, als vroedvrouw, was er volledig van overtuigd dat mijn borstvoeding ging lukken! Niet dus... Complicaties na mijn keizersnede en een zoontje dat na 150g onder zijn 10%-lijn ging (ook met bijvoeden) heeft me na een paar dagen doen beslissen om flesvoeding te geven. Een erg emotionele keuze omdat de voeden zelf zo vlot ging,maar al de rest viel zo tegen. Overmacht... Dus vol goede,nieuwe moed met flesvoeding begonnen. Maar wat een commentaar dat ik niet gekregen heb. Ik moest als vroedvrouw toch beter weten?! Een schuldgevoel heb ik me niet laten aanpraten,maar soms voel je je toch een slechtere moeder. Dus inderdaad laat iedere mama haar eigen keuze maken en laat die vooroordelen achterwege. Ik heb nog steeds superveel respect voor alle borstvoedende mama's en hoop bij een volgend kindje ook 1 van hen te worden!

Submitted by Joke on Wed, 30/11/2011 - 23:56.