Taart met Tanja

Af en toe moet ik eventjes mijn emoties laten gaan. Ventileren wat op mijn maag ligt. Deze keer is het Tanja. Laten we haar Tanja D noemen. Samen met haar collega, Ann van E, zijn ze tegenwoordig wekelijks te zien op de buis. De eerste episodes over het wel en wee van hun zwangerschap, daarna over het leven na de worp en hun nieuwe titel als moeder.

An sich ben ik niet vies van een goeie reality reeks. Ik was fan van de originele “De Bevalling” op Nederland, nog vóór ik zelf kinderen had. De Vlaamse versie vond ik minder, maar toch af en toe nog heerlijk meeblijten. Eens je zelf de ervaring kent gaan de sluizen betrekkelijk makkelijk open bij iedere herinnering aan de eigen geboortes.

Naar Tanja en Ann kijk ik niet. Ik kan het niet. Alleen van de trailers word ik al mottig. Het maakt me ongelukkig. Zo was ik niet zwanger! In zo’n huis woon ik niet en zo netjes gemaquilleerd was ik zéker nooit na mijn bevallingen. Tanja en Ann kunnen er niet aan doen. No blame, ze zijn gewoon voer van een productiehuis met een goed idee. Hoewel, goed idee? AWOERT!

En dan is er het promofilmpje, met Tanja, en de borstvoedingsbh. Met prachtige, blinkende blonde krullen, geen gram vet op haar buik, smile van oor tot oor ... taart etend met de vriendinnen of in de zon een terrasje doen. Opnieuw, ik word er mottig van.
(En dat heeft niks te maken met de bh zelf, Belgisch ondernemerschap verdient applaus, zeker in het stiefmoederlijke vak der borstvoedingsproducten, en de Mammae bh ligt mooi te pronken in de winkel.)

Allicht ben ikzelf het probleem. Ik herken mezelf niet. Niet in “Mama’s mooiste”, niet in de “taart met Tanja” promo. Sterker nog: ik voel me er schuldig bij. Want ik was de eerste weken niet om aan te zien, een wrak, lichamelijk en emotioneel. Ik denk niet dat ik ooit zo stralend de borst heb gegeven. Ik vond het allemaal behoorlijk zwaar. En als ik foto’s terugzie uit die tijd dan wordt dat bevestigd. Een spoedkeizersnede over de oceaan bij de eerste en een bijzondere zwangerschap bij de tweede verklaren dat allicht voor een stuk.

Mijn boodschap. Voor een deel van de mama’s is het niet allemaal een roze wolk. Het is hard labeur. En soms ga je zelfs dieper dan je lief is. En moet je hard knokken om er weer bovenop te komen. Ik was er één van. Nu sta ik er al een tijdje weer. Maar de herinnering is er nog. En het verdriet is niet helemaal weg. Ik was ook graag een mooie frisse Tanja geweest. Was het maar een simpele keuze ... De kracht van je lichaam en je psyche stuurt je soms andere richtingen uit. Ook dat is reality. En in mijn idee een stuk zinvoller als thema voor een televisiereeks, "Mama's niet zo mooiste". Maar kijkend Vlaanderen zit daar allicht niet op te wachten ...

Aan alle mama’s die mijn revolte herkennen: je bent niet alleen! Veel mama's ploeteren of donderen keihard van de wolk af ... Plak geen glimlach op je gezicht als je er geen zin in hebt. Je moet je er niet voor schamen. Dat deed ik niet en doe ik nu ook niet. Wees niet te streng voor jezelf en wat je rond je hoort of ziet is niet per sé de standaard, wat ze je op tv ook proberen te doen geloven. De tijd doet veel, maar als het echt te zwaar wordt moet je hulp zoeken. En ook dat: zonder schaamte. Het wordt heus weer beter.

En dan is er ... TAART! :)

x Roeline

De Centra voor Geestelijke Gezondheisdzorg kunnen je desgewenst doorverwijzen naar een gepaste hulpverlener - http://www.psychomirror.com/hulpverleners/cgg.htm