RSVreedvervelend

Katrien, mama van Frits (4) en Pim (8 maanden), werkt sinds kort voor Boobs-’n-Burps. Vorige week lag haar jongste, borstgevoede telg in het ziekenhuis. Haar relaas van een paar hectische dagen, en over volhouden, het geloof in het goede van borstvoeding en de talloze obstakels op de weg. Voor alle RSV mama's van dit seizoen ...

-----------------------
Baby met buikloop, hoge koorts, hoesten, piepende adem. En daar sta je dan, op een zondagavond, dienst spoedgevallen. Je denkt nog even: overdrijf ik nu niet ? Maar je hoort je schoonmoeder in je hoofd je aanmanen om hulp te zoeken. Dus dat is wat je dan doet.

Ik leg eerst m’n oudste zoon in z’n bedje, een aai over z’n bolletje, een zoen, en vanbinnen een hele diepe zucht. Maar die hou ik binnen. Ik rijd naar het ziekenhuis. Naast me zit een baby van acht maanden, ijlend van de koorts, hoestend en proestend.

De spoedarts stuurt me terug naar huis, want die snapt niet goed wat ik kom doen. Koorts, ja, hoge koorts zelfs, maar dat is goed. Kinderen die tegen virussen vechten, maken koorts. Da’s hun manier om de demon te bestrijden. Dus ik rijd terug naar huis en ik weet dat een zware, lange nacht op me wacht. De derde intussen. Ik bied m’n kleintje de borst aan, maar hij wil ze niet. Ik wil graag dat hij iets binnenkrijgt, maar hij weigert. Hij wil alleen maar jammeren, zeuren, en op m’n lijf hangen. Oke, dan doen we dat.

Maandagochtend, na koffie nummer vier, roept m’n instinct te luid om het te negeren. Toch maar de pediater bellen. Hij moet toch drinken?! De pediater ziet het hoopje ellende en heeft haar conclusie meteen klaar. Het is niet goed met dit kleine mannetje. Ze is verbaasd en blij verrast te horen dat hij nog borstvoeding krijgt. Alsof ze er ineens al een stuk geruster op is. “Dit is wat we doen: even niks anders dan borstvoeding. Geen vlees, geen fruit, geen brood, geen aardappeltjes, alleen mamamelk. Mama maakt het kleintje weer beter, da’s het idee”. Kan dat dan ? Natuurlijk kan dat. Zo gaan we het doen. Oké dan. Maar wel in het ziekenhuis.

Na alle voorzorgsonderzoeken (geen longontsteking, geen bacteriële besmetting, wel het vieze, gemene RSV-virus), begint de klus hem er bovenop te krijgen. De kleine man krijgt vocht en zuurstof toegediend, en we bieden elk uur de borst aan. Soms gaat hij sabbelen, soms gaat hij kleine slokjes drinken. Af en toe zelfs drinkt hij een borst leeg. Goed !

’s Nachts lijken alle problemen sowieso al groter, maar voor een baby’tje dat voor de vijfde nacht op rij niet kan slapen door koorts, hoest en ellende tout court, is de duisternis wel erg meedogenloos. En als mama kan je niks anders dan een warme boezem bieden om te troosten, aaien, en een zacht liedje verzinnen. En fluisteren dat het goed komt, ook al moet je jezelf daar eerst nog van overtuigen.

Dinsdag, enkele dagen verder, weinig tot geen verbetering. Ik blijf de moederborst aanbieden, hij blijft slechts kleine slokjes nemen. In mijn omgeving wordt geopperd dat het toch moeilijk is, met die borstvoeding, dat je niet ziet hoeveel hij drinkt. Een enkeling, zelfs een verpleegkundige, oppert even om een kunstvoeding te geven. Ik denk er niet aan. Ik vertrouw mijn lijf en mijn kind. Samen komen we hierdoor. Gelukkig geeft mijn man een bijdehands antwoord als : "waarom het allerbeste inruilen voor iets artificieels dat niet op maat gemaakt is?” De stemmen verstommen.

Na vier dagen heel vaak de borst aanbieden, lijk ik wat stuwing te voelen. Omdat mijn zieke mannetje nog altijd weinig dorst heeft, besluit ik in het ziekenhuis af te kolven. Wat volgt is hallucinant. Je moet weten dat ik een geoefend kolfster ben. Dagelijks twee à drie keer, al maandenlang. Vanzelf gaat het. De oude (vooroorlogse ?) kolf die ik krijg voorgeschoteld doet weinig goeds vermoeden. Een takkeherrie komt eruit ! Voorbijgangers steken hun hoofd binnen om te zien waar het lawaai vandaan komt. En wat een vreselijk kunstmatig gevoel, deze kolf ! Van in de verste verte lijkt het niet op de zuigbewegingen die mijn baby maakt, snelheid en kracht zijn regelbaar maar op geen enkel moment vind ik iets dat in de buurt komt van comfort. Klaar ermee. Zo hoort kolven niet te voelen. Je zal hier maar op de materniteit liggen, en denken dat dit de norm is. Perfecte ingrediënten om er al meteen mee op te houden. De vroedvrouw van dienst begrijpt niet waar ik me druk over maken. Ik zucht. Zo verdomd jammer.

Net op het moment dat mijn borsten beginnen zeer doen van de spanning, besluit mijn kleine jongen om door te drinken. De nacht die daarop volgt, brengt ook honger met zich mee. Ondanks nog steeds hoge koorts, drinkt ie drie keer. Twee borsten. Toeval of niet, die ochtend laat de thermometer 37,4 graden aflezen. Dat hebben we goed gedaan. Het herstel is ingezet! Nog een paar dagen en dan staan we thuis. Mama, Pim en de trouwe boobies.

x Katrien