Mega Mama

Als moeder zijn we sterk. Dat moet wel. Hebben we een keuze? De verantwoordelijkheid die we dragen, de zorg die we besteden en de liefde die we voelen doen ons voorwaarts kijken, kin omhoog en borst vooruit.

En ondertussen houden we alle bordjes in de lucht, op van die draaiende rietjes zoals in het circus. Het voelt als onze natuurlijke taak.

Als moeder zijn we ook soms bang. Bang voor het litteken van de hechtingen boven de wenkbrauw, voor de late eerste woordjes, voor de onverklaarbare koorts. Wie kent er geen angsten? Want als we zouden kunnen dan ontzien we onze kinderen van alle pijn en problemen. Alleen zorgeloosheid en geluk is goed genoeg.

De ambulance bracht ons drie dagen geleden naar het ziekenhuis. Hopla naar de dokter for real, dank aan Bart Smets voor de illustraties.

Ik was niet alleen in Jette. Afdelingen vol met mama’s met zorgen. Ook verdriet. Sommigen kregen antwoorden en oplossingen, anderen niet. Kleine Henri ging dapper door een reeks testen, buisjes en draden. Maar voorlopig zullen we moeten aanvaarden dat geneeskunde geen exacte wetenschap is. En dat flauwvallen voor een 2-jarige deze keer opnieuw niet verklaard kan worden. En sorry aan de dokters voor wie ik niet zo lief en vriendelijk was omdat ze de angst niet kunnen wegnemen.

The Time to Live is Now. Die hanger van Anne Zelliën draag ik al een paar maanden non-stop, omdat het uitstekend friemelmateriaal is voor kinderhandjes en omdat een motto op je borst dragen goed voelt.

Elke dag is zondag. Zoveel heb ik al geleerd. Elke dag moeten we proberen te genieten en onze zorgen te vergeten. Ik probeer het af te leren de oude jeans en grote trui aan te doen in tijden van tegenspoed. Mooie kleren aan je lijf, wat mascara, die sjieke bh, zelfs eens zijde! Why not!! Voelen dat we leven, met twee voeten in de aarde, kijken naar schoonheid. De beste remedie voor iedere Mega Mama. Ook al is die soms eens bang, verdrietig en bezorgd.

X Roeline