Geflest

Ik verdiende een goede sauna, drie uur lang, met ayurvedische massage. Goed dat ik beestige vriendinnen (dank Murielle) heb die me dwingen dit te doen. Perfect! En een excellente timing. Kerst, kalkoen en cadeautjes, afgetopt op maandag met een verjaardagsfeestje met acht zes-jarige jongetjes, gewoon old-school in eigen huis met pannenkoeken als hoogtepunt en een sneeuwrijke tuin als reddende engel (hop! naar buiten!!). Say no more. Een sauna was vanavond meer dan welkom.

Zes jaar geleden was ik ook totaal van de wereld. Maar op een andere manier. Net thuis, met een gevulde maxi cosi, een keizersnede in mijn lijf, en een slecht vertrokken borstvoeding.

Tien dagen na de uitgerekende bevallingsdatum besloten ze in het Roosevelt Hospital in te grijpen. Ondertussen geloof ik heilig in het verband tussen angst, stress en het verloop van een bevalling. Als een soort te lanceren raket in een NASA controle centrum vorderde alles veel te traag en na een dag afzien werd de situatie van onze zoon te tricky en werd hij uiteindelijk met een spoedkeizersnede een Amerikaans staatsburger.

Victor (23/12/2004) was met zijn 4,3 kg iets zwaarder dan voorzien, had een scheef hoofd van het uren resultaatloos persen, maar maakte het na de geboorte voor de rest prima. De overdosis aan allerlei medicatie en de spoedanesthesie aan het eind van de rit eisten bij mij hun tol. De eerste 48u als moeder vormen een gapend gat in mijn geheugen. Resultaat: Victor had flesjes gekregen want ik was “knock out”.

Nochtans had ik er zo op gehamerd: ik wilde géén kunstvoeding. Want wat is nefaster dan poedermelk in de eerste dagen? De zo belangrijke eerste melk, colostrum, is van goudwaarde. En daarna duurt het 3 à 4 dagen voor de grotere volumes volgen, maar hierop zijn de baby’s “voorzien”. Hun maagje is zo piepklein, ze zuigen en stimuleren in de eerste dagen de borst zodat daarna, tijdens de fameuze stuwing, de grote overvloed daar is, waarna het systeem zich in balans trekt. Een perfect evenwicht tussen vraag en aanbod.

Als mama moet je waken over die eerste dagen (en weken). Je moet je lichaam een kans geven te reageren op je baby. En je baby de kans geven te leren aan de borst te drinken. Tussenkomst met fles en kunstvoeding is doorgaans geen goede oplossing en maakt de start van borstvoeding alleen maar lastiger. Heb dus een beetje geduld in het begin, panikeer niet te snel en alleen ernstige medische problemen zijn een faire reden voor flesvoeding in die vroege dagen. En ja, jij bent de mama, dus ja, jij bent de baas. Een beetje afvallen is normaal voor de baby’tjes in de eerste dagen. Een beetje huilen ook. (Van mama en baby.) Patience ... Want anders ben je daarna geflest.

Geflest met een te lage productie wegens te weinig stimulatie in het begin. Geflest met een verkeerde zuigtechniek, afgesteld op een fles. Geflest met een lastige spijsvertering van de poedermelk. Ik heb hard mogen werken (lees: kolven) na de ziekenhuis episode om mijn boobies op gang te krijgen. Geluk bij een ongeluk dat ik na 4 dagen thuis was (ja, na een keizersnede!). En een magische lactatiekundige kreeg de techniek ook snel goed, dus hoop en al viel de schade nog mee. Maar ik hoor en zie veel andere verhalen ...

Dus mama’s, laat je niet flessen. Probeer er vanaf te blijven tot de techniek goed vertrokken is en je borsten perfect hun taak kennen. Normale termijn: de eerste 5 à 6 weken geen fles. Maar als het echt niet anders kan: ok ... maar dan aub met moedermelk ... en met begeleiding van een vroedvrouw of lactatiekundige.

Zelf af en toe een slokje van een andere fles is in mijn ogen een stuk minder schadelijk. Maar daar over een andere keer meer. Santé.

x Roeline

Ps: www.sauna-o.be Hemel op aarde!