Elvis

Dit is de blog die ik al weken moet schrijven. En de reden dat het wat stil is op mijn schrijfbank. Nu maak ik er huiswerk van. In opdracht. Dan gaat het vlotter. Voor Stephanie en Murielle.

Ergens voelt het heel persoonlijk. En langs de andere kant is het dat juist niet. Dikke buiken, borsten en baby’s met elk hun eigen verhaal is dagelijkse kost. Mijn habitat. Ik geef iedereen die wil (of soms niet wil) mijn persoonlijke visie over het aanstaande en prille moederschap. Mijn werk is mijn passie en mijn passie komt uit mijn hart. Juist in dat hart zit de laatste tijd wat verdriet. Over die dikke buiken.

Ik doe wat veel mama’s herkennen. Fluiten en hard je best doen om te laten lijken dat er niks gebeurd is. Business as usual. Ik heb dan ook al 3 (!!) gezonde kinderen. Waarom zou ik dan kniezen?

En toch wil ik de laatste tijd graag wegrennen van de dikke buiken. In een hoekje kruipen en héél hard huilen. Want mijn verwachting is weg gevallen. Twee keer nog wel. Twee keer in 6 maanden heb ik een miskraam gehad.

Big deal? Nee, op zich niet. Een hoopje cellen dat slecht deelt en een lijf dat zoals zijn geest wat koppig is en hard zijn best doet van de cellenmassa een mensje te groeien. Tegen beter weten in... Eén keer met hormonen (ramp) en één keer met een curettage (al beter maar ik maak nog geen reclame) werden de cellen naar het medisch afval verhuisd. Einde verhaal. Elvis has left de building.

En daar zit je dan. Leeg. Hormonaal. Kwaad. Want het kost verdomme meer tijd om te herstellen dan dat de zwangerschap al geduurd heeft. Stom lichaam! En er is iets geks. De brug tussen de droge ratio en het brandend moederhart is even totaal verbroken: je mist een kindje dat er niet komt. Zo raar.

Over een miskraam wordt op zich al weinig gepraat. Heb je al kinderen dan is het eens te meer een non-issue. Maakt juist die houding het verwerken niet lastiger? Volgens mij wel. Weinigen weten hoe te reageren. Niks zeggen lijkt het beste. Mijn voorstel: “ Wat jammer voor jullie – hopelijk krijgen jullie nog een kans en herstel je gauw.” Hoe moeilijk is dat? Lijkt me toch te doen.

Ondertussen ploeg ik verder. Lichamelijk wat uitgeput en mentaal tikkie uitgedaagd door de dagelijkse confrontatie met het onderwerp. Langs de andere kant ben ik zeer positief en heb ik vertrouwen. Alles gebeurt met een reden en ik kom hier sterker uit. Het idee dat ik niet alleen ben helpt. Het zoeken naar een plaats is helend. Maar de brandende tranen achter mijn ogen. Ik hou ze binnen. Is dit slim?

Aan de mama’s die een kindje kregen rond 8 juli: bij jullie slik ik eventjes. Maar ik ben heel blij voor jullie.
Aan de mama’s die een kindje gaan krijgen rond 28 februari (en jullie komen nu massaal naar de winkel): vergeef me als ik even stil val of je misschien in de handen laat van één van mijn lieve collega’s. Het is soms gewoon nog wat lastig. Maar ik ben heel blij voor jullie.

Eerlijk is eerlijk. Niks in de mouwen. Recht uit mijn hart. Momenteel ben ik meer in de stemming voor een potje huilen dan een flukse grap. Maar met de glimlach en de blik op de toekomst bouwen we verder. Aan wie weet wat nog komt. C’est ma vie.

x Roeline

| share

Reacties

Roeline, ik had deze blogpost blijkbaar gemist. Wat erg, een miskraam, en dat 2 keer, en dan elke dag zwangere vrouwen over de vloer... Maar wat goed dat je erover schrijft! Ik hoop op 3de keer, goede keer!

Ingediend door nele op vr, 28/10/2011 - 09:38.

beantwoorden

Roeline, jouw tekst katapulteert me in 1 klap 19 maanden terug de tijd in. 's Morgens vol spanning opgestaan om eindelijk dat derde prutske op de echo te zien en 's avonds al terug thuis, huilend in de armen van mijn man en m'n buik leger dan leeg. Een donderslag, een klap recht in m'n gezicht. Want na 2 gezonde kindjes was dit wel het laatste waar ik aan gedacht had. Maar het ondenkbare was dus gebeurd. Dit 2 keer te moeten meemaken...ik kan me het gewoonweg niet voorstellen. En de pijn, dat zal jij zeker beamen, is niet minder omdat je al kindjes hebt. Integendeel, dit derde kindje was even hard gewenst als de vorige 2 en een gezin zonder 3de voelde gewoonweg incompleet. Tegelijk zorgden mijn 2 grote meisjes, en ik hoop dat dit voor jou ook het geval is, voor afleiding en genoeg onbezorgde momenten om er even niet aan te moeten denken. Tranen heb ik er na de eerste paar dagen niet veel meer voor gelaten (ze waren op, vermoed ik), maar mijn geneesmiddel was erover praten. Mijn verhaal doen aan iedereen, er nooit een geheim van gemaakt, blijven het erover hebben. Nu nog heb ik soms de neiging om erover te praten, zelfs nu ondertussen een kerngezond meisje van 5 maanden ons gezin compleet heeft gemaakt. Ik wens je dan ook heel oprecht een nieuwe periode vol verwachting toe! Het is je zo hard gegund. En voor mij heb jij de mooiste job die er is, maar ik kan me voorstellen dat het op dit moment héél hard is en je soms eens heel luid k*t wil roepen. Doe dat dan maar, het lucht misschien op!

Ingediend door Lieselot op ma, 19/09/2011 - 20:35.

beantwoorden

Hey Roeline, Ook ik las je blog met tranen in de ogen... Veel moed is hiervoor nodig om dit te delen met iedereen! Ik hoop voor jullie dat er vlug goed nieuws komt zoals ik dat hoop voor mezelf, al een jaar wachten we nu op goed nieuws, onze eerste zwangerschap wil maar niet komen. Maar weet dat we niet alleen zijn ... Knuffel XXX

Ingediend door Lody op wo, 07/09/2011 - 14:26.

beantwoorden

Roeline, ik had al zo'n vermoeden, maar omdat je er zelf niet over begon, dacht ik ook wel dat je het liever voor jezelf wilde houden... Je bent zo stoer, zelfs gisteren toen ik je vroeg of je geen traantjes hebt gelaten toen Henri afscheid nam van de kribbe, dan zei je me: "ik ben een harde, ik zet mij daar over"... En een paar jaar terug op een begrafenis zat je naast me, ik ver aan het snotteren voor iemand die ik nooit gekend had, en jij tegen mij maar zeggen: "komaan joh, je moet je daartegen verzetten!" Huilen lucht NIET op (stond onlangs nog een artikel over in de krant), wetenschappelijk bewezen. MAARRRRRRR die tranen tonen wel aan de buitenwereld dat je nood hebt aan troost, wat je bijna automatisch krijgt als je huilt als anderen het zien (ne mens zit raar in mekaar)! Dus volgende keer zet je het op een snotteren van jewelste en dan krijg je vanzelf die schouderklopjes en knuffels en bemoedigende woorden en ga je merken dat je er echt niet alleen voor staat in zo'n moeilijke periode! En ik denk dat wanneer mensen je zeggen dat je toch al drie gezonde kinderen hebt, je dat niet als een misplaatste opmontering moet zien. Ik denk dat mensen die dat zeggen dat niet bedoelen van: "je hebt er toch al genoeg"... maar wel van: "die drie kadeekes hun geluk kan je ook helpen bij het verwerken van je verdriet". Als ik Henri zijn handje zie leggen op Margo haar beentjes, dan krijg ik ook tranen in mijn ogen, want mijn hart zal altijd verlangen naar nog een kindje, maar in ons koppeke hebben we beslist van het toch maar te houden bij onze kroost die we nu hebben (we hebben er toch ook al drie hé!!! --> krijg ik ook vaak te horen hoor en dat doet ook zeer want eigenlijk hebben we er samen maar twee...). Het pikt ALTIJD als er vrienden nog een 3de of 4de boeleke bij krijgen en ik weet ook niet hoe lang dat nog gaat pikken, misschien wel voor de rest van mijn leven... en daar wordt misschien nog minder over gesproken dan over een miskraam... Ik zal altijd ons 3de (of was het nu 4de?) kindje missen dat er nooit zal komen. Veel sterkte en ik hoop uit de grond van mijn hart dat jullie snel jullie grote verdriet te boven komen en het geluk mogen hebben om nog een gezond kindje te mogen verwelkomen!

Ingediend door Hilde op do, 01/09/2011 - 11:10.

beantwoorden

Roeline, ik heb ook een traantje gelaten toen ik je blog las. Ik ben zelf tot nu toe nog gespaard gebleven van miskramen maar begrijp wel goed je gevoel. Wij hebben 2 jaar moeten wachten eer ik zwanger was van onze dochter. Ik kon geen dikke buiken meer zien en nam bewust afstand van vriendinnen met kinderen. Ik kon het gewoon niet aan. Uiteindelijk ben ik na een reeks behandelingen toch zwanger geworden en eind juli ben ik bevallen van onze prachtige dochter. Voorheen ben ik 2 keer naar je winkel geweest. Eerlijk gezegd vond ik het inderdaad wel raar dat je achter de toog bleef zitten en je alles in handen liet van je collega's. Ik had verwacht dat je meer op de voorgrond zou treden, net zoals op je website. Nu begrijp ik echter beter je situatie. Ik wens je dan ook heel veel sterkte en hoop dat je snel jullie kleine wondertje in armen mag nemen. Ondertussen ben ik bijna 4 weken borstvoeding aan het geven. Ik had er enorm naar uitgekeken en had er een heel romantisch beeld van. Ik hou wel van het innig contact met ons kindje tijdens het voeden maar hoe dan ook blijft het aanhappen veel pijn doen. Ik heb al vele mensen er over gesproken en raad gaan vragen aan vroedvrouwen en vriendinnen. Conclusie is dat het inderdaad kan pijn doen en ik vind het wel jammer dat dat niet meer besproken wordt zodat je er ook beter op voorbereid bent. Ik was van plan lange tijd voeding te geven maar zal al blij zijn als ik het mijn hele zwangerschapsverlof vol hou. Ik ben er van overtuigd dat het het beste is voor ons kindje zo niet had ik het al lang opgegeven.

Ingediend door Saskia op vr, 26/08/2011 - 10:12.

beantwoorden

Hey Roeline, met tranen in mijn ogen heb ik je blog gelezen. Ferm dat je zo open bent en je verhaal durft vertellen, respect! Ik wens jou en je gezin veel sterkte toe! In maart 2010 heb ik ook een miskraam gehad. Over dat miskraam praten is nog steeds moeilijk, ook al was mijn prutsie "maar" 7 weken oud. En zwangere vrouwen kon ik toen niet in mijn buurt hebben, dus het moet voor jou extra moeilijk zijn. Niemand zal het je kwalijk nemen als je een traan moet laten of ff weg moet uit de winkel!! Het is een cliché, maar alles wat in je leven gebeurt, maakt je nu eenmaal wie je bent. Soms gaat het goed, soms wat slechter, maar je bent wie je bent door AL je ervaringen. Ik heb het geluk gehad om snel terug zwanger te geraken, maar denk nog elke dag aan mijn prutsie. Op ons geboortekaartje voor mijn dochter staan 2 regenbogen: 1 voor Lena en 1 voor mijn prutsie. Ik ken je niet goed, maar je winkel, het volledige concept en je raadgevingen hebben me de laatste weken heel veel geholpen met mijn kersverse dochter. Waarvoor mijn oneindige dank!! Veel beterschap en hou je hoofd rechtop, de zon tegemoed! Warme knuffel!

Ingediend door Nele De Rijck op wo, 24/08/2011 - 18:11.

beantwoorden

Dag Roeline, Wat jammer voor jullie – hopelijk krijgen jullie nog een kans en herstel je gauw ... Liefs, Ineke Een grote fan van je concept & blog ookal ben ik nog niet tot in de winkel geraakt (dat staat op mn to do lijst, dus tot binnenkort !)

Ingediend door Ineke Maes op di, 23/08/2011 - 22:16.

beantwoorden

Roeline, Sterkte om deze moeilijke periode door te komen. En geen mama die je het zal kwalijk nemen dat je een traan laat of even moet slikken. Zoals je zelf zegt, over een miskraam wordt er weinig gesproken, maar vele maken het wel mee. Vaak is het een taboe, vooral omdat andere niet weten hoe te reageren. Hopelijk mag je snel een nieuw klein wezentje van jezelf verwelkomen. Warme knuffel,

Ingediend door Anouk op ma, 22/08/2011 - 19:35.

beantwoorden

roeline. ik duik even mee het buitenbad in met je. dit is ferm. je blootgeven. als mens achter het merk. daar ben ik heel trots op. je stelt hier een voorbeeld dat ik kan apprecieren. maar het gaat niet over mij. het gaat over jou. en je kan de oplossing lezen in je blog. een vloeibare oplossing. tranen. ze zijn de letterlijke mister proper van ons lichaam en geest. waarom wil je ze voor jezelf houden? in navolging van je 3 koters zou ik dit als Opdracht 2 zien: durf te huilen. eender waar. als een pan moet overkoken dan doet ze dat ook gewoon. ok het lijkt professioneel om je sterk te houden en niet over je klanten heen te liggen snotteren maar laat niemand vergeten dat achter het merk telkens een mens zit. als je lachen wil ga je je ook niet inhouden. zelfs als je wil borstvoeden ga je op de barricades staan! dan moet huilen zeker ook kunnen. ik weet uit ondervinding dat je wanneer je je klein toont, op armen kan rekenen die je anders nooit had gevoeld. durf daarin terug te vallen, als een echte roze wolk. ik had het woord 'verwachting' nog nooit zo letterlijk gevoeld als nu. verwachting is ook zo bikkelhard. zelden of nooit wordt immers ingelost waarop je gehoopt had. niet zo misselijkmakend overheersend als een bijtende realiteit. ik heb het zelf nog nooit meegemaakt. niet de blijde en niet de boze verwachting. toch niet van een kind. misschien lees je hier enkel onzin, maar ik wil dat je weet dat je tranen veilig zijn. je maakt die plek door te huilen. mensen die tranen aanvallen zijn echt gebaat bij nog meer tranen, teneinde hun gedachten schoon te wassen, zodat ze terug kunnen kijken naar wat echt telt. jij. tranen wassen de make up, het masker weg. dat kan mn alleen maar toejuigen. ik wil hier dus graag een oproep doen naar alle mama's en papa's die naar je mooie toverwinkel komen. als ze bij je langskomen, om je energie en goede raad te kopen, als ze je zien wegvluchten, om je niet los te laten, maar je vast te pakken. voor echt. en zonder schroom. de schouder van een onbekende huilt net zo makkelijk. roeline. met of zonder Elvis. met of zonder cv als een telefoonboek. met of zonder veganistische moederkoekschotel. met of zonder gekafte boeken of kippen in je tuin: ik zie je graag. je mag me altijd onderblèren. ps: sorry voor de schrijffouten. die zijn immers onbelangrijk.

Ingediend door murielle scherre op ma, 22/08/2011 - 19:19.

beantwoorden

Lieve Roeline Wat lijkt me dat moeilijk om elke dag geconfronteerd te worden met dikke buiken en kleine ukkepukjes terwijl je zo'n groot verdriet met je meedraagt... Ik hoop dat je, samen met je partner en gezinnetje, het verlies een beetje een plaatsje kan geven en binnenkort nog een klein zusje of broertje mag verwachten. Een hele dikke knuffel Katrien

Ingediend door Katrien op ma, 22/08/2011 - 10:03.